ديوانگان حسين

شود ز نور ولاي علي دلت روشن

Wed, 07 Apr 2010 17:04:00 GMT

منابع مقاله:

مجلات، مکتب اسلام، شماره 12، عباس رسولي؛

شکفته شد گل و آمد بهار و سبزه دميد

ز سر گرفت جواني جهان پير امروز

سپرده قبضه شمشير اقتدار خود

خداي قادر بيچون به دست شير امروز

دهيد مژده رعاياي کشور دل را

رسيد موکب سلطان دستگير امروز

به شادباش چنين عيد، طاير قدسي

ز بام عرش تو را ميزند صفير امروز

شه سرير ولايت علي ولي خدا

که يافته شرف از نام او سرير امروز

جلوس کرد به تخت ولاية اللهي!

نمود راز شب ليلة الحرير امروز

شده ولايت مطلق ز حق بدو تفويض

از آن مقام ولايت بود خطير امروز

به تيغ مهر ولايت سپاه کفر بکشت

سپهر دين و دل از آن بود منير امروز

بود ولاي علي هر که را به دل يک جو

سؤال ازو چه کند منکر و نکير امروز؟ !

شود ز نور ولاي علي دلت روشن

کني تو پاک گر آئينه ضمير امروز

بگو به اهل طلب کيمياي خاک درش

کجا به ملک سليمان دهد فقير امروز

ز رشک خاک رهش، داغها به دل دارد

ببين به ديده عبرت دل عبير امروز

که را بود هوس خلد و کوثر و تسنيم

بگو که نيست تو را از ولا گريز امروز

براي آن که رسالت رسد به اوج کمال

علي براي پيمبر شده وزير امروز

ز فضل او رقمي چون رقم زند تا حشر

شود هزار عطارد اگر دبير امروز

بزرگ نعمت حق جز ولاي مولا نيست

بود کم کم آن نعمتي کثير امروز

براي آن که جمال حق آشکار شود

گرفته پرده ز رخ خالق قدير امروز

تمام عرش نشينان به امر حق آمد

براي تهنيت آن يل دلير امروز

ولاي علي

Wed, 07 Apr 2010 17:02:00 GMT

برخي دلايل حقانيت ولايت علي (ع)

دليل‏ها و قرائني که بر درستي ديدگاه شيعه در مسأله غدير گواهي مي‏دهد، عبارت است از:
1- معناي ولايت: لغت شناسان کلمه ولايت را سرپرستي، عهده‏داري امور، سلطه، استيلاء، رهبري و زمامداري معنا کرده‏اند. معناي اين کلمه و برخي از مشتقاتش در کتاب‏هاي لغت اهل سنت چنين است:
الف) المفردات: «وِلايت يعني ياري کردن و وَلايت يعني، زمامداري و سرپرستي امور و گفته شده است که وِلايت و وَلايت مانند دِلالت و دَلالت است و حقيقت آن «سرپرستي» است. ولي و مولي نيز در همين معنا به کار مي‏رود.» [1] .
ب) النهايه: «وليّ يعني ياور... و هر کس امري را بر عهده گيرد، مولي و وليّ آن است و از همين قبيل است، حديث «من کنت مولاه فعلي مولاه...؛ و سخن عمر که به علي(ع) گفت: تو مولاي هر مؤمني شدي؛ يعني وليّ مؤمنان گشتي.» [2] .
ج) الصحاح في لغة العرب: «... هر کس سرپرستي امور کسي را به عهده گيرد، وليّ او است.» [3] .
د) معجم مقاييس اللغة: «... هر کس زمام امر ديگري را به عهده گيرد، وليّ او است.» [4] .
با اين سخن لغت شناسان، چگونه مي‏توان «من کنت مولاه فعلي مولاه» را به معناي «دوستي» صرف دانست و سرپرستي اجتماعي و زمامداري را از آن جدا ساخت؟! مگر نه اين است که «ابن اثير»، لغت‏شناس معروف، تصريح مي‏کند کلمه «مولي» در روايت پيامبر «من کنت مولاه فعليّ مولاه» و نيز سخن عمر در معناي سرپرستي به کار رفته است؟
2- خطاب تند و قاطع پروردگار: اگر حادثه غدير صرفاً براي اعلام دوستي حضرت علي(ع) بود، آن قدر اهميت نداشت که خداوند به پيامبرش بگويد اگر آن را ابلاغ نکني، رسالت الاهي را انجام نداده‏اي. خداوند مي‏فرمايد: «يا ايها الرسول بلغ ما انزل اليک من ربک و ان لم تفعل فما بلغت رسالته واللّه يعصمک من الناس ان اللّه لايهدي القوم الکافرين». [5] اين اخطار شديد اللحن به خوبي نشان مي‏دهد که مسأله از اين حرف‏ها بالاتر است. البته محبت اميرالمؤمنين(ع) جايگاهي والا دارد و يکي از نشانه‏هاي ايمان است؛ ولي در اين خطبه تنها «ولايت محبت» مراد نيست.
3- ايمني بخشيدن پروردگار: در آيه ياد شده خداوند پيامبر را ايمني خاطر مي‏بخشد و مي‏فرمايد: خداوند تو را در مقابل توطئه‏هاي مردم محافظت مي‏کند؛ «واللّه يعصمک من الناس». اين امر نشان مي‏دهد مأموريت غدير مسأله‏اي مهم بود و پيامبر(ص) بيم داشت برخي بر اثر هواهاي نفساني به مقابله با آن برخاسته، توطئه کنند؟ آيا فقط اعلام دوستي حضرت علي(ع) چنين خوفي پديد مي‏آورد؟
4- گزينش مکان: پيامبر(ص) جحفه را که مکان انشعاب مسافران است، انتخاب کرد تا همگي قبل از انشعاب در سخنراني آن حضرت حضور داشته باشند. افزون بر اين، دستور داد کساني که از آن مکان گذشته‏اند، برگردند، و صبر کرد تا عقب ماندگان از راه برسند. همچنين دستور داد شاهدان به غايبان اطلاع دهند و اين «نبأ عظيم» را به گوش همگان برسانند. اين امور نشان مي‏دهد مسأله براي امّت اسلامي فوق العاده مهم و حياتي است؟ آيا عاقلانه است که پيشواي بزرگ مسلمانان در واپسين سخنراني‏اش حج گزاران خسته و کوفته را گرد آورد و با اين تأکيدات فراوان همه را به دوستي علي(ع) فرا خواند.
5- نزول آيه اکمال: پس از اجراي اين مأموريت، آيه «اليوم اکملت لکم دينکم و اتممت عليکم نعمتي و رضيت لکم الاسلام ديناً» فرود آمد. اين امر نشان مي‏دهد مسأله از صرف محبت بالاتر بود. آيا مي‏توان گفت: فقط با دوستي حضرت علي(ع) - نه رهبري و پيشوايي آن حضرت - دين کامل مي‏شود و خداوند اسلام را مي‏پسندند؟! از سوي ديگر، اگر مسأله فقط دوستي و مودّت بود، قبلاً درباره آن آيه نازل شده، از اين جهت نقصي در دين وجود نداشت. آيه «قل لا اسألکم عليه اجراً الا المودة في القربي»، [6] پيش‏تر فرود آمده بود. پس آيه اکمال پيامي ديگر دارد.

مام حسن(ع)؛ استراتژيست بزرگ شيعه

Mon, 16 Nov 2009 20:48:00 GMT

ظهور پيامبر اکرم (ص) اکرم و حاکميت انديشه هاي اسلامي، در ابعاد مختلف زندگي فردي و اجتماعي مردمان شبه جزيره عربي تغيير ات اساسي به وجود آورد. شايد مهم ترين اين جنبه ها کنار گذاشته شدن بسياري از سنت ها و باورهايي بود که براي ساليان بسيار طولاني اساس اجتماع اعراب را شکل داده بود. آموزه هاي اسلامي مباني جديدي براي کسب اقتدار و مشروعيت سياسي ارائه مي داد و حاکميت سياسي جامعه را مشروط به مباني الهي که رئوس آن در قرآن آمده بود، مي کرد. در طول 23 سال تلاش هاي گران سنگ حضرت محمد(ص) و در سايه جذبه کاريزمايي آن وجود پر برکت،جريان سنتي که مقيد به سنت هاي جاهلي همچون شرافت خون و نسب و کهولت سن و شيخوخيت و افتخارات نظامي و... بود علي(ع) رغم تمايلات فراوان مجالي براي عرض اندام نيافت. اما همان گونه که مي دانيم تنها لحظاتي پس از رحلت حضرت ايشان، عقده هاي فروخورده اين جريان در سقيفه بروز کرد و دقيقا همان ملاک هاي جاهلي از قبيل : سن و قبيله و مصاحبت با رسول الله، منجر به تصميم تاريخ ساز سقيفه شد. از اين پس جدال بين دو جريان سنتي که به دنبال پياده کردن اسلام با باورهاي مورد قبول خود بودند، با جريان دين باوري که به دنبال اجراي منويات پيامبر اکرم (ص) بودند، آغاز شد.

تفاوت اساسي اين دو جريان اين بود که اولي داراي اقتدار سياسي بود در حالي که مشروعيت نداشت در حالي که دومي اقتدار سياسي نداشت اما از نظر مشروعيت با توجه به نزديکي به پيامبر اکرم (ص) چه از نظر عقيدتي و چه از نظر نسبي، برگ برنده را در اختيار داشت. عملکرد خلفاي اول و دوم اگر چه در برخي موارد مطابق با سنت هاي جاهلي بود اما از نظر عمل به سنت پيامبر (ص) تا حدودي قابل قبولي بود. با اين حال در همين دوران هم شاهد اعتراضاتي از جانب جريان دين باور هستيم. اما اين اعتراضات در دوره عثمان با توجه به اقدامات خلاف سنت نبوي وي اوج مي گيرد. با خلافت امام علي(ع) که با اقبال عمومي مردم همراه بود، به نظر مي رسد که جريان دين باور که داراي مشروعيت بود به اقتدار سياسي هم دست پيدا کرده است اما با توجه به اصرار امام علي(ع) مبني بر بازگشت جامعه به تعاليم نبوي، جريان سنتي تاب تحمل نداشته از همان آغاز بناي مخالفت گذاشت و سه جنگ دردناک را بر علي(ع) بن ابي طالب تحميل کرد. در واقع اين سه جنگ درگيري بين همان دو جريان اسلامي است.

اما به زودي معلوم شد که "استراتژي تهاجم" بر جريان سنت گرا نمي تواند به تنهايي موجب حذف اين جريان و از صحنه بيرون کردن آن گردد بنابر اين تغييري بنيادين در استراتژي لازم بود.

نرمش تاريخي حسن بن علي(ع) همان چرخش در استراتژي بود که با استادي و مهارت تمام صورت گرفت و اين زمينه را فراهم آورد که تا طرحي بلند مدت براي مبارزه با جريان سابق الذکر فراهم آيد. به اين لحاظ حسن(ع) بن علي(ع) را بايد بزرگترين مبتکر تاريخ شيعه و اسلام به حساب آورد. امام حسن(ع) به خوبي دريافته بود که شمشير و تهاجم بر جريان سنتي در نهايت به ضرر جريان دين باور است و اصل و اساس اين جريان به زودي از بين خواهد رفت و اين دقيقا همان چيزي است که سنتي ها مي خواهند. از اين رو بود که مصلحت را در ترک مخاصمه و جنگ ديد. هر چند اين اقدام وي نوعي قرباني کردن خويشتن بود اما امام ترجيح داد خود قرباني باشد تا اصل دين و ديانت.

پس از صلح امام حسن(ع)، اقتدار سنتي از "سلاح مظلوميت" که به واسطه تبليغات وسيع پيرامون خون عثمان به آن مجهز شده بود، خلع و عملا اين سلاح (مظلوميت) در اختيار امام حسن(ع) و دين باوران قرار گرفت. اين استراتژي توسط امام حسين(ع) و با حادثه کربلا کامل شد و دين باوران از آن پس در موضع مظلوميت به دفاع از حقانيت خود پرداختند. در حالي که اگر اين تغيير انجام نمي شد اولا: در همان جنگ اول بين امام حسن(ع) و معاويه تقريبا تمام ياران امام کشته مي شدندو ديگر کسي براي ادامه راه باقي نمي ماند و ثانيا: مسئله مظلوم کشته شده عثمان همچنان به عنوان دست آويزي براي طرف مقابل در اختيار آنان باقي مي ماند. قيام هاي متعدد شيعيان در طول تاريخ که با الگو قرار دادن کربلا و قيام امام حسين(ع) شکل گرفته است دقيقا مرهون همين تغيير سياست است چه اگر نبود صلح امام حسن(ع) و معاويه ديگر ديگر نه کربلايي بود نه که شيعه اي براي مظلوميت امام حسين(ع) فرياد بزند.

حبيب تشنه ي ديــــدار آفتـاب حجـــاز ...!

Mon, 16 Nov 2009 20:45:00 GMT

اي هست علي و تار و پود زهرا !

محبــــوب دل و بــود و نبـود زهرا !

مولا به تقـاص خـون مادر برخيــز ...

اي منتقـــم چشــم کبـــود زهرا !!!

حبيب تشنه ي ديــــدار آفتـاب حجـــاز ...

حجاز طلعت مـــاهش هنوز ناپيداست !

سپيد شد در انتظار يار موي سياهش ...

جمـال دلکش يــــارش هنوز ناپيداست !

مـــــرا عزيـــــز رفيقـي است که جمعه مي آيد !

حبيب خوب و شفيقي است که جمعه مي آيد !

نشــــان خـــــــاتم عشــق است و درّ بي همتا

گـــرانبهـــــا عقيقـــــي است که جمعه مي آيد !!!

چارده شد رخ ماه رمضانم ! مهدي !

نـــــا ديدن تو آفــــت جانم ! مهدي !!!

افطار شود روزه ي من هر شب با ...

آوردن نــــــامت به زبــــانم ! مهدي !

حـــبّ تو را دارم به دل ! اي صاحب خانه بيا !

مست و خرابت گشته ام ! سالار ميخانه بيا !

عمري غمت را کرده ام همسايه ي ديوار دل ...

يکدم رخت بنمــــا عيان مـــولا به غمخانه بيا !

اي مرغ عشق جان من ! اي يادگـار عاشقي

پرواز کن جــــان حبيب ! يکدم به کـاشانه بيا !

مــرا خـــواب ربود و نسيــم يار گذشت

نسيم آمد و رفت و غم ســوار گذشت

سپيد شد مويم و دلدار نديدم افسوس

تمام عمـر حبيبــش به انتظــار گذشت !!!

مـــن مست آن نرگس زيبا شدم ! بلي

نــور خــدا در عالم مستي ست منجلي !

کي خواهد آمد آن گل زهرا ؟ خداي من !

تا زنــده گردد از قدمـــش سيره ي علي !!!

ترســــم چراغ عمـــر من خاموش گردد

طومار عشقم يک شبي مخدوش گردد

در انتظــــــار ديدن مهدي شـــــــدم پير

حــاشا بميرم ! قصّـــه ام سرپوش گردد !!!

مرکب در انتظـــــار سوار و حضور يار

جانا ! ز پشت پرده دمي پا برون گذار

بـــــاران عشق ! بر تن رنجـور من ببار

دشــــت خزان زده طلبـد موسم بهار

(مدت هاست که غروب هر جمعه براي خيل دوستانم ، پيامک مي فرستم ! همه ي اين پيامک ها ، بيانگر يک پيام واحد است و آن هم فغان در نبود ياري که تشنه ي حضورش هستم !!! تمامي اين پيامک ها اشعار برگرفته از گنجينه ي دلم هست که به تمامي متعلّق به حضرت دوست هست ... ولي دوست دارم دانه دانه تقديمش کنم تا هم او بداند و هم خودم که چقدر دوستش دارم !!! اين ها هم گوشه اي از آن دلتنگي عميق است که طي اين هفته هاي اخير به کلبه ي دل دوستانم به عنوان چشم روشني فرستاده ام !اللهم عجّل لوليّک الفرج ...)

خيمه

Thu, 01 Oct 2009 17:33:00 GMT

اهل بيت پيامبر عليهم السلام در شام : نحوه ورود اسرا به حضور يزيد به شکلي بود که گويا حاکم شام مي‏خواست از آنها و ديگران زهر چشم بگيرد و آنان را مقهور جاه و جلال خويش کند. چون در حالي که خودش مغرور و مست از پيروزي بر تخت سلطنت تکيه زده بود، اهل بيت عليهم‏السلام را به يک طناب سراسري بستند طوري که يک سر طناب به گردن سيد الساجدين عليه‏السلام بسته شده بود و سر ديگر آن به زينب‏کبري سلام‏الله‏عليها و بقيه بچه ها در وسط هاي آن و هر کس که عقب مي ماند با تازيانه او را مي زدند و بدين صورت آنها را در حضور يزيد حاضر کردند.امام سجّاد عليه السلام وقتي چشمش به يزيد افتاد، فرمود: «اگر پيامبر خدا ما را به اين حال ببيند چه خواهي کرد؟» حاضران گريه کردند و لذا يزيد دستور داد طناب را درآورند.آنگاه يزيد رو به امام کرد و گفت: کار خدا با پدرت را چگونه ديده اي؟امام فرمود: «آن چه که واقع شد قضاي الهي بود که قبل از خلقت آسمان و زمين مقدّر شده بود» پس از آن يزيد با اطرافيانش مشاوره کرد که با او چه کنم؟ اطرافيان به آساني گفتند: او را نيز بکش.

امام سجّاد فرمود:

«اطرافيان تو بر خلاف اطرافيان فرعون نظر دادند. وقتي که فرعون با اطرافيانش مشورت کرد که با موسي و برادرش چه کنم؟ گفتند: به آنها مهلت بده، در حالي که اطرافيان تو نظر به قتل ما داده اند»

يزيد با شنيدن اين سخن مقداري تأمّل و تفکر کرد و از کشتن آن حضرت منصرف شد.

وقتي که نوبت به زينب کبري عليهاالسلام رسيد ايشان هم برخاست و سخناني سرشار از حماسه ايراد کرد. اينها نشان مي دهد زنان اهل معرفت نيز همانند مردان اهل معرفت، اهل حماسه اند.
در مجلس جشن عمومي که در مسجد جامع دمشق برگزار شده بود، يزيد ملعون سخنرانِ مزدوري را مأمور کرد تا منبر برود و از اميرالمؤمنين و امام‏حسين عليهماالسلام بدگويي کند. خطيب مزدور و جيره خوار اموي، بعد از حمد و ثناي الهي از يزيد و معاويه مدح و ثناي فراواني کرد و آن گاه از اميرالمؤمنين و امام حسين عليهماالسلام بدگويي نمود. روح حماسه سرا و بي قرار امام سجّاد عليه‏السلام او را آرام نگذاشت لذا غرّيد و بر سر خطيب مزدور اموي فرياد کشيد و فرمود:

«واي بر تو اي خطيب که رضاي مخلوق را بر رضاي خالق ترجيح دادي و بد جايگاهي در جهنّم براي خود ساختي»

فرياد زدن در آن شرايط براي کسي که مانند امام سجّاد عليه‏السلام آن همه مشکلات(غم از دست دادن عزيزان، اسارت، بستن دست و پا با زنجير، گرداندن در شهرها و…) را تحمل کرد و آن عواقب خطرناک که احتمالش مي رفت، آن هم بر سر يزيد که آن همه قدرت و شوکت ظاهري براي خود درست کرده بود؛ کار ساده اي نبود.

منبع: آيت الله جوادي آملي، کتاب حماسه و عرفان.

--------------------------------------------------------------------------------

امام حسين 2

Thu, 01 Oct 2009 17:32:00 GMT

سلسله عشق چيست؟؟؟

روي نيازم کجاست روي حسين است و بس

قبله ي قلبم کجاست کوي حسين است و بس

سلسله عشق را سلسله جنبان خداست

سلسله عشق چيست موي حسين است و بس

بوي بهشت خدا از حرمش مي وزد

بوي بهشت خدا بوي حسين است و بس

رحمت و لطف و کرم عشق و صفا در جهان

بخشش و جود و سخا خوي حسين است و بس

روز جزا در امان هر که رود اي عزيز

از برکات دم و هوي حسين است و بس

کوثر و حوض بهشت جنت و نهر حيات

اندکي از قطره ي جوي حسين است و بس

امام حسين

Thu, 01 Oct 2009 17:32:00 GMT

حاجت خود را به هر كس مگو

نقل شده است كه مردي از انصار پيش امام حسين عليه السلام آمد و خواست از آن حضرت چيزي درخواست كند . امام فرمود اي برادر انصاري : حيثيت و وجهه خود را از حقارت سئوال حفظ كن و خواسته خود را در نامه اي بنويس و پيش من بياور ، اميد است كه تو را ارشاد كنم . مرد انصاري نوشت : به فلان كس پانصد دينار مديونم و با اصرار از من ميخواهد به او التماس كردم به من مهلت دهد ، اما او نميپذيرد . امام نامه را خواند و وارد منزل شد ، يك كيسه طلاي هزار ديناري براي او آورد و فرمود : پانصد دينار براي اداي دين تو و بقيه را در زندگي خود مصرف كن و حاجت خود را به هر كس مگو مگر سه طايفه:

صاحب دين ، صاحب مروت و صاحب حسب.

آنگونه که از منابع تاريخي بر مي‎آيد

Thu, 01 Oct 2009 17:31:00 GMT

آنگونه که از منابع تاريخي بر مي‎آيد حضرت عباس(عليه‎السلام) داراي ورزيدگي اندام و تناسب اعضايي بوده که بيانگر توان جسمي بالاي او بوده است که تا اندازه‎اي از ويژگي‎هاي ارثي او بوده است. چرا که هم پدر او از ابرپهلوانان عرب به شمار مي‎رفته و هم خاندان مادري او گرُد ميدان بوده‎اند. مادر او ام‎البنين، از خانواده شجاع و دلاور بود.از ديگر دلايل اين قدرت جسمي، افزودن بر فرآيند ارثي، اين بوده که او از کودکي با ورزش و چالاکي انس داشت. ورزش و کار در مزرعه و آموزش‎هاي نظامي دست به دست هم داد و از عباس (عليه‎السلام)، جواني نيرومند و شجاع ساخت.

نقل شده است روزي اميرمؤمنان حضرت علي(عليه‎السلام) در مسجد نشسته بود و مردم را پند مي‎داد. مردي اعرابي وارد مسجد شد. سلام کرد و صندوقي را که همراه داشت، بر زمين گذاشت و به حضرت گفت: «اي پيشواي من! پيش‎کشي براي شما آورده‎ام.» آنگاه صندوقچه را گشود و شمشيري آب ديده و منحصر به فرد را از آن بيرون آورد و به حضرت تقديم کرد.

در همين هنگام، حضرت عباس (عليه‎السلام) که نوجواني رشيد بود، وارد شد و پس از سلام، با ادب در گوشه‎اي ايستاد. نگاهش در برق شمشير گره خورد. حضرت علي(عليه‎السلام) متوجه علاقه و شگفت‎زدگي عباس شد و از او پرسيد: «پسرم دوست داري اين شمشير براي تو باشد؟» عباس، با شادي پاسخ داد: «آري، پدر!» حضرت، برخاست و با دست خود، شمشير را بر بلنداي قامت استوار او حمايل کرد. سپس به برازندگي شمشير بر اندام رشيد و تناور فرزندش نگريست و اشک بر محاسن سفيدش جاري شد. حاضران پرسيدند: «يا اميرالمؤمنين! چرا گريه مي‎کنيد؟» حضرت فرمودند: «روزي را مي‎بينم که او با اين شمشير، نفس دشمن را در سينه حبس مي‎کند و بي امان بر آنان مي‎تازد و سرانجام به شهادت مي‎رسد.» (1)

درخشش او در جنگ‎هاي گوناگون به ويژه کربلا، يادآور نبردهاي پيروزمندانه حضرت علي(عليه‎السلام) بود. او با سه تن از شجاعانِ دشمن، قهرمانانه مي‎جنگد و هر سه را به هلاکت مي‎رساند. نخستين آنان که دو زره نفوذناپذير پوشيده، کلاهخودي بزرگ بر سر نهاده و نيزه‎اي بلند در دست گرفته بود وقتي به ميدان آمد، نيزه‎اش را به حمايل سينه حضرت فرود کرد. حضرت عباس(عليه‎السلام) سرِ نيزه او را گرفت و پيچانيد و از دستش بيرون آورد و او را با نيزه خودش هلاک کرد. (2)

و اين رشادت کسي است که هم اعتقاد قوي دارد و هم تسليم ولي و امام خود است.

پي‎نوشت‎ها:

1. مولد العباس بن علي عليه السلام، ناصري، محمدعلي، ص 61.

2. کبريت الاحمر، محمدباقر البيرجندي، تهران، کتابفروشي اسلاميه، 1377، هـ ق، ص 387.

منبع:تبيان

حضرت عباس

Thu, 01 Oct 2009 17:30:00 GMT

بحر طويل در ولادت حضرت عباس(عليه‎السلام)
شب سوم چو رسيد از مه شعبان، مه عترت، مه قرآن، چه مبارک سحري بود که خورشيدِ جمال پسرِ فاطمه يکباره درخشيد، ادب بين که شب چارم شعبان، پي آن ماهِ فروزنده عيان گشت ز بـرج شـرف و غيـرت و ايثار، بـه بيت علـي آن حجت دادار، مهِ ام‌ِبنين، حضرت عبـاس علمـدار، قضـا گفت که ايـن است همـان شيـر

خروشانِ علي حيدر کرار، قدر گفت که اين است به خيل

شهدا سرور و سالار، فلک گفت بشر يا ملک است اين؟ زهي از اين گل رخسار که بخشيد صفا چشم و دل اهل صفا را

بند دوم
هله اي فاطم? دوم مولا! صدف بحر تولا! گهرت باد مبارک! تويي آن نخل ولايت، که بود ميو? نابت قمر برج هدايت، دُر درياي عنـايت، ثمرت بـاد مبارک، قمـرت بـاد مبـارک! گـلِ رخسـارِ گرامي پسرت باد مبارک! ز عـلي بـاد سلامي به بلنداي تجلّاي ولايت به تو ولال? ياس تو و مـاه رخ عباس که سرمست حسين است، که پا‌بست حسين

است، همه هست حسين است، بگو دست حسين است، ببين در رخ نوراني او هيبت و اِجلال علي شير خدا را.

بند سوم
الا حور و ملک! جن و بشر! خلق سماوات و زمين! جشن بگيريد که امشب علي و فاطمه و فاطم? ام‌بنين و حسن و شخصِ حسين‌‌بن‌علي جشن گرفتند و همه وصف ابوالفضل علمدار سرودند، همه چشم به عباس گشودنـد و همه حمد خـداونـد نمودنـد که در باغ ولا،

دسته گلِ ياس خوش آمد پسر شير خدا حضرت عباس

خوش آمد! صلوات علي و فاطمه بـر ماه جمالش، بـه

جلالش، به کمالش، به خصالش، به دو ابروي هلالش،

ز رسول الله و آلش بفشانيد به پايش گهر مدح و ثنا را .

بند چهارم
نشنيديد که قنداق? آن ماه جبين در بغلِ ام‌بنين بود؟ چو خورشيد که بر بام زمين بود، تو گويي که مگر در بغل فاطم? بنت اسد، حيدر کرار، علي شير خداوند مبين بود، که آن مادر فرخنده چو يک اختر تابنده که دور سر خورشيد بگردد، به ادب آمد و گرداند بـه دور سر ريحان? زهرا قمرش را و نـدا داد که اي نـور دل فـاطمه عبـاس

عزيزم به فدايت نگهش کن که بـوَد يارِ تو و سرور و سالار، تمام شهدا را .

بند پنجم
همه ديدند که قنداق? عباس بود بر سر دست اسدالله چو خورشيد که گيرد به بغل ماه و زند بوسه بـه پيشاني و دستش، پس از آن ياد کند در شب ميـلاد وي از صبح الستش که فـداي پسر فاطمه گردد سر و جان و تن و دستش، و کند يـاد علمـداري و سقائي و فرماندهي کل

قـوايش، ادب و عشـق و وفـايش، شـرف و صـدق و

صفايش، بـه زمين آمـدن از عـرش خدا، قـامت رعنا و

رسايش، عجبا ديد در آن چهره همه واقع? کرب و بلا را .

بند ششم
اي نبي خوي و علي صولت و زهرا صفت! آيين? حلم حسن و ديد? بيدار حسيني! تويي آن ماه که خود غرق در انوار حسيني، نه فقط در شب عاشور و صف کرب و بلا، کز شب ميلاد گرفتار حسيني، همه جا يار حسيني پسر شير خدايي و علمـدار حسيني، تـو ابـوفاضل و فرمانده انصار حسيني، ز خداوند و ملايک

ز رسولان و امامان و شهيدان الهي، همه دم باد درودت، همه جا باد سلامت که رساندي به کمال از ادب و غيرت و جانبازي خود دوستي و عشق و وفا را .

بند هفتم
تو يم غيرت و ايثار و وفايي که پيمبر به تو نازد، تو به بي دَستي خود دست خدايي که علي ساقي کوثر بـه تـو نازد، تـويي عباس که صديق? اطهر به تو نازد، حسن آن حجت داور به تـو نازد، تو همان يار حسيني که حسين ابن علي در صف محشر به تو نازد، تو همان

مير سپاهي که همانا علي اکبر بـه تـو نـازد، تـويي آن

سـاقي بي آب که حتي علي اصغر به تو نازد، پسر ام‌بنين

استي و بيش از همه مادر به تو نازد، که تو کردي به صف کرب و بلا ياري مصباح هدا را .

بند هشتم
تو همان ماه بني هاشم و شمع شهدايي تو به درياي عطش با جگر تشن? خود آب بقايي، تو کنار حرم خون خدا صاحب ايوان طلايي، تو به بي‌دستي خود از همگان عقده گشايي، تو فراتر ز تمام شهدا روز جزايي، حرمت علقمه، خود کعب? ارباب دعايي، تو حسينِ دگرِ فاطمه، تـو خون خدايي، بـه خدا صاحب

لطف و کرم و جود و سخايي، تـو همان باب حوائج، تو همان بحر عطايي، تو اميد همه عالم تو چراغ ره مايي، تو علمداري و فرماند? کل شهدايي، چه شود دست بگيري ز کرم "ميثم" افتاده ز پا را؟

از محک الهي براي مؤمنين است

Thu, 01 Oct 2009 17:28:00 GMT

حلول ماه عيد و شادي مسلمين است.

پايان ماه روزه، براي صائمين است

نشاط و افتخار و شادي و سربلندي

از محک الهي براي مؤمنين است